„Siemianówka” - tradycyjna zupa warzywna z zacierkami

„Siemianówka” to prosta, pożywna zupa warzywna z ręcznie przygotowywanymi zacierkami. Jej nazwa pochodzi od niewielkiej wsi Siemianówka, położonej około 20 kilometrów od Lwowa. Przed II wojną światową była to polska miejscowość zamieszkiwana przez ponad dwa tysiące osób. Po wojnie przepis przyjechał wraz z przesiedleńcami na Dolny Śląsk i został zachowany w Boguszycach w gminie Oleśnica.

Szczególne miejsce w historii potrawy zajmuje Bolesława Kozioł, mieszkanka Boguszyc, która przez lata przygotowywała zupę według rodzinnej receptury i dzieliła się nią podczas wydarzeń poświęconych historii regionu oraz pamięci o przesiedleńcach i osadnikach. W 2024 roku wspólnie z synową Sylwią Kozioł po raz ostatni ugotowała „Siemianówkę” na potrzeby promocji książki Romana Rybaka „Powiat Oleśnicki. Poznaj, pokochaj... Zostań!”. Odeszła kilka dni później, pozostawiając lokalnej społeczności nie tylko przepis, ale również zobowiązanie do zachowania i przekazywania tej tradycji kolejnym pokoleniom.

Podstawą zupy jest wywar mięsny lub przygotowany na kości, warzywa, ziemniaki oraz przyprawy: sól, pieprz, liść laurowy i ziele angielskie. Charakterystycznym elementem są ręcznie wykonywane zacierki z mąki pszennej, jajka, wody i odrobiny soli. Pod koniec gotowania zupę można wzbogacić mlekiem lub śmietaną, a następnie posypać świeżą natką pietruszki albo koperkiem.

Siła „Siemianówki” tkwi w prostocie. Powstaje z niedrogich i łatwo dostępnych składników, bez potrzeby używania specjalistycznego sprzętu. Przepis pozwala wykorzystać warzywa dostępne w gospodarstwie oraz wywar z mięsa lub kości, dzięki czemu wpisuje się w dawną zasadę gospodarnego przygotowywania posiłków i niemarnowania żywności.

Obecnie potrawa jest prezentowana w Izbie Pamięci Gminy Oleśnica jako element żywego dziedzictwa kulinarnego mieszkańców regionu. Towarzyszą jej wspomnienia, rodzinne historie i opowieści o powojennych losach osadników. GOK Oleśnica planuje przybliżać „Siemianówkę” podczas lokalnych wydarzeń, warsztatów kulinarnych i działań promujących dziedzictwo obszaru Dobrej Widawy. Dzięki temu zwyczajna z pozoru zupa staje się nośnikiem pamięci o ludziach, którzy przywieźli na te ziemie swoje smaki, doświadczenia i rodzinne tradycje.